Kiedy Małgorzata, bohaterka powieści, będąca w wieku uznawanym teraz za mało ";kreatywny"; (40+), traci świetną pracę w agencji reklamowej, wali się jej cały dotąd znakomicie poukładany świat. Próby znalezienia nowej pracy kończą się fiaskiem. Aby nie popaść w całkowitą depresję, postanawia pojechać do matki, mieszkającej na mazurskiej wsi. Gosia straciła z nią kontakt lat wcześniej, kiedy była jeszcze dzieckiem. Dla dorosłej kobiety to dramatyczna decyzja, bo może się przecież okazać, że nie mają sobie nic do powiedzenia. A jednak można poukładać życie na nowo z dala od zgiełku i pędu wielkiego miasta. I odnaleźć spokój i sens w najprostszych gestach: przytuleniu, pogłaskaniu, ukołysaniu i codziennych zajęciach: w noszeniu drewna do pieca, w robieniu przetworów na zimę, w parzeniu herbaty z cytryną, we wsłuchiwaniu się w klangor żurawi. A kiedy pojawi się miłość, dostrzec ją i przyjąć albo odrzucić. Żaden z bohaterów powieści nie jest papierową postacią. To ludzie ";z cierniem w życiorysie";, ale mimo tego umiejący cieszyć się życiem. Tacy też są w wykonaniu Marty Klubowicz.